Ik heb meerdere malen mezelf afgevraagd hoe iemand zo bevangen kan zijn door het wielrennen. Het antwoord moet ik steeds schuldig blijven.
Het begin
Kort een terugblik hoe ik aan het wielrennen geslagen ben:
Februari 2005. Als medewerker van T-Mobile kregen we de mogelijkheid om een clinic met Steven Rooks te doen in het kader van wielrensponsoring activiteiten. Die heb ik met beide handen aangegrepen. Steven Rooks was na Erik Breukink mijn held bij het wielrennen, want naar wielrennen kijken was al van jongsafaan mijn “hobby”.
Na het rijden van de Amstel Goldrace en andere tourtochten in Nederland en Belgie, kwam collega Ron Keus met het idee om de Cingle te doen: 3 keer de Mont Ventoux op 1 dag. Zo gezegd zogedaan. In september 2005 konden we dat van onze to-do list af halen. Direct werd toen gesproken over de volgende uitdaging in het volgende jaar:
La Marmotte. Na een kleine twijfel gedurende 2 maanden, heb ik de knoop doorgehakt. In november begon ik te trainen.
Cingle: Mont Ventoux in september 2005
Training
Na wat gelezen te hebben over trainingsopbouw met allerlei moeilijke schema’s, heb ik maar mijn eigen training opgesteld. Dat hield simpel in de eerste maanden op duurvermogen en ergens tussen april en juli pas goed aan intensieve trainingen te doen, zowel in de sportschool als op de fiets.
Tot maart was de weekarbeid:
1 les RPM,
1 les XCO
1 ritje van 2 uurtjes op fiets of hometrainer.
Vanaf maart was de intensiteit verhoogd tot 2 lessen RPM en elk weekend een tourtocht van minimaal 150 km. Naast XCO en uurtje hometrainer heb ik ook Pilates lessen genomen vanaf maand mei. Dit is erg goed voor je rug en buik. Kan je bevestigen dat dat echt helpt voor een juiste houding op de fiets en is niet alleen voor vrouwen! Al moet ik bekennen dat ik vaak als enige man was in de klas. (Des te meer aandacht je krijgt van onze bloedmooie lerares).

Training in LA tijdens vakantie in 2005. Bij 24Fitness, sponsor van USPS team van Lance.
Terug naar fietsen: De training, vrij vertaald naar aantal kilometers op de fiets als voorbereiding kom ik uit op 2600 kilometers (hometrainer en fietstochten), buiten beschouwing genomen het RPM-en.
Wat lichaamsgewicht betreft ben ik tussen november 2005 en juli 2006 10 kilo afgevallen van 78 naar 68. Dus heb ook de nodige hamburgers, zakken chips, balletjes sate en soepen overgeslagen.
Doel
Goud halen voor mijn leeftijdscategorie. Dit houdt in binnen 8uur en 48 minuten finishen op de Alpe d’Huez. Geen kinderachtige doelstelling, maar ik dacht als we helemaal naar zuid Frankrijk gaan dan pakken we het ook goed aan.
Missie Zuid Frankrijk
Zaterdag 1 juli 2006:Vertrek Nederland
Joost Kunst en ik vertrokken rond 21 uur uit Beuningen. Het was nog bloedjeheet.
De reis verliep voorspoedig. Maar onderweg maakten we wel wat zorgen over onze provisorische fietsdrager die je aan de achterklep vast maakt. In ruil voor heel wat krassen kregen we de fietsen op de eindbestemming.
Zondag 2 juli 2006: Aankomst Bourg
13.15 uur: Aankomst Belle Donne: Onze camping. Later bleek het te stikken van nederlandse fietsers. Wel leuk op zich, want dat bracht ons direct in de juiste sfeer, namelijk 2 weken lang afzien in de bergen.
Joost K. is overigens een aangetrouwde familie van mijn broer. Hij is pas 17, maar die kerel kan klimmen.
Avond: Na de tent te hebben opgezet en 1 uurtje bijgeslapen te hebben (dag ervoor slechts 3 uur geslapen en 11 uur achter het stuur gezeten), kreeg ik mijn eerste alpenberg voor mijn kiezen: Glandon. De eerste 4 klimkilometers ging ik helemaal kapot en besloot om Joost te laten gaan. We waren in 1uur 50 minuten boven. Da’s heel netjes.
Maandag 3 juli 2006: Marmotton
Na een goede nachtrust stond de Marmotton op het menu. Dit is het Marmotte parcours tot aan de voet van de laatste klim: Alpe d’Huez. Dus wel met klim Glandon, Telegraph en Galibier. Dit verliep voor mij een stuk beter dan Joost, die op de telepraph en Galibier even moest stoppen. Oorzaak iets wat op een hongerklop leek. Op de top van de Galibier hadden we 7 uur staan. Om goud te halen zouden we daar op 6 uur moeten staan. In de afdaling van de Galibier was het mijn beurt. Ik kreeg een hongerklop. Het was koud. Het bliksemde en hagelde tijdens de afdaling. Ik zag letterlijk zwart voor mijn ogen en begon zelfs te slingeren als een bezopen fietser. Gelukkig kwam ik een cafeetje tegen ergens tussen La Grave en Ferney. Daar heb ik 2 cola besteld en heb stiekem de halve doos suikerklontjes die op de bar lag binnengewerkt.



Dinsdag 4 juli 2006: Rustdag
Dit kwam goed uit want de eerste tekenen van een derde bal dienden zich aan.
Woensdag 5 juli: Grimpee Alpe d’Huez
1 van de ultieme uitdaging is natuurlijk de tijdrit op de Alpe d’Huez. Met in het achterhoofd dat de profs het binnen 3 kwartier doen, was ons doel om binnen het uur daar op te knallen. De voortekenen waren niet super voor mij. Had snachts ontzettend koud en hoofdpijn gehad. Dus was in tent blijven liggen tot 12 uur. Rond 13.00 uur zijn we naar de voet van de berg gegaan. Joost deed het heel knap in exact 1 uur. Ik kwam 5 minuten later boven. Ook niet slecht, maar had beloofd om revanche te nemen na de Marmotte.
Donderdag 6 juli: rustdag
'sochtends slechts een half uurtje op D1 zone gefietst, maar moest voortijdig afbreken omdat ik teveel last kreeg van mijn zitvlak. Oorzaak is dat ik teweinig zadeluren heb gemaakt op mijn racefiets. De helft van mijn fiets trainings was op een hometrainer/Spinningfiets. Die hebben van die fluwelenzachte zadels vergeleken met de race fiets.
Vrijdag 7 juli: Voorbereiding
Collega’s Peter en Joost Schouten zijn inmiddels ook gearriveerd in Bourg en zitten op de camping pal aan de voet van Alpe d’Huez. Joost K en ik zijn met de auto naar boven gaan rijden om de startmaterialen op te halen. Na bocht 19 zagen we in de verte een magenta shirt met blauw helm: Peter doet zijn ritueel: de dag voor de Marmotte beklimt hij de Alpe d’Huez. Ik vraag me af of dat wel goed is, zo laat nog voor de D-day. Helemaal toen hij plakgas gaf toen ik mijn videocamera op hem richtte en vroeg “hoe snel wil je boven zijn?”
Monique (mijn vrouw) en Cor (heeft rol ingenomen van steun en toeverlaat, nadat hij geblesseerd is afgehaakt) hebben een heerlijk pasta maaltijd gemaakt voor “de helden van de Marmotte”. Hongerklop zullen we zeker niet krijgen was mijn overtuiging. Het zadel van mijn fiets heb ik nog even versteld in de hoop mijn (liefkozend door mijn fietsmetgezellen "le troisieme ballon genoemd") derde bal te ontzien.





Zaterdag 8 juli: D-Day
De wekker ging om 05.00 uur af. Het was uiteraard nog fris, maar onbewolkt en het zou een warme mooie dag worden.
Op advies van Peter heb ik een ontbijttas meegenomen naar de start. Want je staat daar toch een uur te wachten voordat je kan vertrekken.Goede tip Peter!. Ik heb naast een pasta ontbijt, bij de start nog eens 3 snelle jelles, 3 musli reepjes en 1 liter ranja binnen “gestauwd”.
Start:


07.35 uur. Ik kwam eindelijk onder door de startboog. Wist niet precies wat voor gevoel mij had overmand. Zoiets van: wauw ik zit in een wedstrijd, overal dranghekken, juichende mensen, precies zoals op tv. Dus heb ik mn MDA tevoorschijn gehaald en filmpjes en foto’s gemaakt tijdens het fietsen. Zelfs tijdens beklimmingen van ruim 11% (Glandon net na korte afdaling River Allemont). De wat wazige foto's zijn door mij op de fiets gemaakt. Die renners zullen wel gedacht hebben:”Het is een echte Japanner”.
Glandon

Boven op de Glandon kwam ik na 2u5min aan. 5 minuten voor op schema goud. Ik voelde me goed en maakte aanstalten om gelijk door af te dalen. Echter door een ongeluk in de afdaling voor me werd het hele peloton tegengehouden. Joost K. was uit de startblokken geschoten en was een kwartier eerder door deze passage, dus had geen problemen ondervonden.
Ik heb ruim 1u15min gewacht voordat ik verder kon. Hetzelfde gold voor Peter en Joost Schouten. Goud halen lukt dus nooit meer. Om mezelf op te peppen heb ik uitgerekend voor hoelaat ik binnen moest zijn om voor mijn idee toch goud te hebben: 17u30. Daar ben ik vol voor gegaan. In de afdaling en aanloop naar Telegraph heb ik alles en iedereen ingehaald. Waarschijnlijk mede door de frustratie op de Glandon. Achteraf blijkt dat dit ook mede door mijn gebrek aan ervaring om dit soort lange, zware koersen te rijden.
Telegraph
Inmiddels is het ontzettend heet geworden. Tijdens de beklimmingen ben ik vaak op de linker weghelft gaan rijden waar schaduw stond. Dat hielp erg goed voor het herstel tijdens de klim. Hier had ik nog redelijke benen. De klim deed ik binnen 1 uur 10 min. volgens schema. Op top Telegraph had ik 20 minuten voorsprong op schema goud (5 minuten van klim Glandon, 15 minuten van afdaling Glandon en aanloop naar Telegraph).
Galibier


De hitte, de afstand, de hoogtemeters en de ingespannen tijdsduur beginnen langzaam energie weg te zuigen uit mijn lichaam. Op mijn fietscomputer las ik dat ik soms onder 8 km/uur kwam. Ik bleef om het half uur goed eten en drinken, maar het was harken om boven te komen. Toen ik boven was op 2642 meter hoogte, zag ik dat er niets over was van mijn opgebouwde voorsprong, integendeel, ik zat weer 10 minuten achter op schema goud. In de afdaling ben ik maar weer eens vol gegaan. Veel spanjaarden en Italianen die in mijn wiel zaten, maar niet wilden overnemen.
Alpe d’Huez


Om 16.10 uur kwam ik aan de voet van de Alpe d’Huez. Inmiddels is de opgelopen achterstand van 10 minuten weer goedgemaakt en dus, mag ik binnen 1u20min doen over de Alpe d’Huez. Precies volgens schema. Bij weerzien van mijn supporters, waar ik bijna alles heb afgegeven inclusief fietspomp, om me lichter te maken, was ik ervan overtuigd dat 1u20min te doen was voor me. Immers op woensdag deed ik, op min of meer halve kracht, er 1u05min over. Na bocht 21 (bocht van mijn held Lance Armstrong Nota Bene!) wist ik het wel beter. Mijn hoofd begon te gloeien en te bonken. Het allerlaatste gelletje kreeg ik niet van harte doorgeslikt. Het drinken was ook met moeite gegaan. Het was niet zo dat ik zware benen of krampverschijnselen had of iets dergelijks. Maar meer een combinatie van oververhitting en disfunctioneren van mijn bovenkamer. Na bocht 15 ben ik naar het watervalletje gegaan en heb met mijn hoofd onder het ijskoude water gehangen met de wetenschap dat ik 17.30u niet zal halen. Maar als ik dan om me heen keek, dan vergat ik even de pijn. Want je zag mensen kreunen en zwalken op de fiets.

Velen stopten bij iedere haarspeldbocht en hingen meer dood dan levend over het stuur om vervolgens een poging te wagen om weer een bocht dichter bij de top te geraken.
Ik besloot toen om maar eens weer te genieten van deze fantastische dag waaraan over een uurtje een einde zal komen. Inderdaad mijn MDA weer tevoorschijn gehaald. Al fietsend onvergetelijke foto’s gemaakt en nog even gebeld met mijn supporters, dat ik rond 17.45 uur boven kom. Zo gezegd zo gedaan.




Boven perste ik nog een eindsprint uit en heb afgesproken met Joost en Peter dat we volgend jaar weer gaan knallen. Knallen betekent dat we de tijd scherper gaan stellen. Doelstelling volgend jaar is binnen 8 uur eindigen. Dus nog meer trainen, nog meer afzien en nog minder eten.

Ook nu, het antwoord op die ene vraag moet ik schuldig blijven.
